ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรให้ดี ให้เหมาะสม
แต่หลังจากผมผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างหนักหน่วงในปีที่แล้ว
เจ็บช้ำทั้งกาย ทั้งใจ จนต้องปรึกษาจิตแพทย์
จากคนที่มีชีวิตที่ดี มีความสุขอยู่กับตัวเอง
อยู่คนเดียว โดยที่ไม่ต้องมีใครมาข้องเกี่ยว
กลายเป็นคนที่ซึม อ่อนไหว และรู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิตเหลือเกิน
ลำพังปัญหาชีวิตก็คงเป็นตัวแปรนึงที่มีผล
แต่สาเหตุจริงๆ คือเรื่องหัวใจล้วนๆเลย
เราจะปล่อยให้คนๆนึงทำร้ายจิตใจได้กี่ครั้งกันครับ
สำหรับผมหลังจากแยกทางกันกับคนรักของผมปลายปีที่แล้ว
ชีวิตผมก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
กันยายน
หลังจากที่ผมพบความจริงหลายอย่างในความสัมพันธ์
ที่สุดแสนยุ่งเหยิงและสับสน พร้อมกับตัวละครมากมายเหลือเกินที่เข้ามาเกี่ยวข้อง
ผมตัดสินใจที่จะยอมเป็นฝ่ายแพ้ แล้วถอยหลังออกมาจากความสัมพันธ์
จากวันนั้นชีวิตผมก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
ผมกลายเป็นคนอ่อนไหว ซึมเศร้า ปลีกตัวออกจากสังคม
ไม่กินไม่นอน ร้องไห้ ร่างกายซูปผอม ไร้เรี่ยวแรง
มองอะไรก็เห็นแต่หน้าเค้า เห็นแต่เรื่องราวที่เคยผ่านมาด้วยกัน
Side Effect จากการเป็นคนคลั่งรักโดยสมบูรณ์แบบแหละครับ
ตุลาคม
วันนึงหลังจากผมดำดิ่งลงไป สู่จุดที่ลึกที่สุดในจิตใจ
ผมก็คิดได้ ว่าผมไม่ได้ต้องการอยู่ในสภาพนี้เลย
ผมต้องการผมคนเดิมที่มีความสุขกับชีวิต แม้จะอยู่ตัวคนเดียวก็ตาม
ผมเข้าพบจิตแพทย์ บำบัดอาการโดยนักจิตวิทยา และใช้ยารักษาอาการ
รวมถึงทางเลือกต่างๆที่ใครก็ตามแนะนำ ผมทำทุกอย่าง
จนสุดท้ายก็ดีขึ้นในระยะเวลาอันรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน
อาการทุกอย่างก็เริ่มจะบรรเทาลง จนเกือบเข้าสู่ปกติ
พฤศจิกายน
ผมพบหนทางใหม่ในการดึงตัวเองออกมาจากปัญหา
คือการฝึกสติ และสมาธิ ให้ร่างกายและจิตใจได้พักด้วยความสงบ
เป็นทางเลือกที่ดีครับ ผมเริ่มกลับมามีชีวิตที่ปกติมากขึ้น
เริ่มทดลองกลับไปเข้าสังคม จากแรกๆที่ไปไหนไม่ได้เลย
อยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ แต่ผมกลับรู้สึกโดดเดี่ยว บางทีก็อึดอัด
ปั่นป่วนไปจนถึงสภาพร่างกาย กลายเป็นลำไส้แปรปรวนเพิ่มมาอีกโรค
กว่าผมจะพร้อมกลับมาเจอเพื่อนฝูงอีกครั้งใช้เวลานานมากเลยครับ
ธันวาคม
ระหว่างที่สถานการณ์ต่างๆในชีวิต เริ่มกลับมาดีขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ
ชีวิตและจิตใจที่แข็งแรงมากขึ้น เค้าก็กลับเข้ามาในชีวิตเช่นเดียวกันครับ
ถึงวันนี้ผมยังตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าเค้าจะโทรมาหาเราทำไม
และที่มากไปกว่านั้น เรารับโทรศัพท์เค้าทำไม
ค้นลึกลงไปข้างในใจของผม ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าผมยังคงรักเค้าอยู่สุดหัวใจ
เลยเป็นเหตุผลให้ทุกอย่างมันกลับมาเละเทะ ยิ่งกว่าเดิมในปีนี้
มกราคม
จะใช้คำว่าเปิดใจให้อีกครั้งมันก็คงไม่ถูก เพราะการกลับมาในครั้งนี้
เราขีดเส้นของความสัมพันธ์ไว้ในระดับนึง ให้เราไม่ถลำลึกลงไปเหมือนเดิม
อย่างน้อยจากประสบการณ์ครั้งก่อนก็เป็นบทเรียนที่ดีในการหากลไกป้องกันตัวเอง
เราคุยกันมากขึ้นครับ มีการไปมาหาสู่กันบ้าง แต่ก็เป็นไปในลักษณะเพื่อน
แม้ผมจะเคยออกปากถามลองใจอยู่หลายครั้ง ว่าอยากจะกลับมาคบกันรึเปล่า
การไม่ได้คำตอบอะไรที่ชัดเจน กลายเป็นสิ่งที่ชัดเจนที่สุดว่าคงไม่ไปไกลไปกว่านี้
กุมภาพันธ์
ยังคงอยู่ในความสัมพันธ์แบบ "กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง"
ผมถามเค้าอยู่ตลอดเวลา ว่ามีคุยกับใครอื่นรึเปล่า
เราจะได้รู้ตัว และรู้บทบาท สถานะว่าจะแสดงออกได้ในระดับไหน
ทุกครั้งก็จะได้รับคำตอบว่าไม่ตลอด ไม่รู้ทำไม
มีนาคม
ระหว่างเดือนนี้ผมได้ใช้เวลาทั้งหมด ถวายให้พระพุทธศาสนา
27 วัน ที่มีความสงบสุขที่สุดในรอบหลายปีมานี้
ไม่มีเรื่องอะไรทางโลกที่ต้องคิด ฝากตัวฝากใจไว้กับพระพุทธศาสนา
จนถึงวันที่ผมกลับมาใช้ชีวิตทางโลกอีกครั้ง
เมษายน
บุญหรือบาปไม่ทราบได้ แต่ผมอ่านเกมความสัมพันธ์ในครั้งนี้ได้อย่างกระจ่าง
และพบว่าที่ผ่านมาทั้งหมด ผมถูกหลอกใช้มาโดยตลอด
ผมถูกแสวงหาผลประโยชน์มาโดยตลอด การกลับมาครั้งที่สองของเค้าก็เช่นกัน
ผมถูกใช้ประโยชน์ถึงสองครั้ง ก่อนที่เค้าจะถีบหัวส่งผมเป็นครั้งที่สอง
แล้วก็ไปคบหากับคนอีกคน ซึ่งผมถามมาตลอด แต่ก็ปฏิเสธ
แม้ผมจะอ่านเกมออกตั้งแต่แรก แต่ก็ยังอดเสียใจไม่ได้อยู่ดี
ปัจจุบันคือตัดเค้าออกไปจากชีวิตเป็นครั้งที่สอง
ตัดทุกช่องทางการติดต่อ ไม่ต้องพบต้องเจอ ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวกัน
แต่ชีวิตผมกลับว่างเปล่ากว่าครั้งแรกที่ถอยออกมาอีก
รู้สึกว่างเปล่า เหงา เศร้าบ้างบางครั้ง ต่างกันแค่ครั้งนี้ไม่มีน้ำตาซักหยด
ซึ่งผมหวังว่ามันจะไหลออกมาซักวัน ให้ใจที่มันเหนื่อยแสนเหนื่อย ได้ผ่อนคลายลงบ้าง
ได้แต่หวังว่าสิ่งต่างๆที่เค้าทำกับผมซึ่งไม่สามารถลงรายละเอียดได้ทั้งหมด
จะเป็นกรรมตามย้อนกลับไปสนองเค้าในซักวัน
และถึงแม้ผมจะเปิดใจ และรับคนใหม่เข้ามาในชีวิต
ก็ยังไม่สามารถลืมเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นทั้งหมดตลอดเกือบหนึ่งปีนี้ได้
อีกเช่นกันผมหวังว่ามันจะไม่มาทำลายความสัมพันธ์ครั้งใหม่ของผม
และก็จะไม่ถูกหลอกซ้ำๆเหมือนที่เป็นอยู่
ขอพื้นที่ระบายสักนิดสักหน่อย เหนื่อยกับชีวิตเหลือเกิน
แต่หลังจากผมผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างหนักหน่วงในปีที่แล้ว
เจ็บช้ำทั้งกาย ทั้งใจ จนต้องปรึกษาจิตแพทย์
จากคนที่มีชีวิตที่ดี มีความสุขอยู่กับตัวเอง
อยู่คนเดียว โดยที่ไม่ต้องมีใครมาข้องเกี่ยว
กลายเป็นคนที่ซึม อ่อนไหว และรู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิตเหลือเกิน
ลำพังปัญหาชีวิตก็คงเป็นตัวแปรนึงที่มีผล
แต่สาเหตุจริงๆ คือเรื่องหัวใจล้วนๆเลย
เราจะปล่อยให้คนๆนึงทำร้ายจิตใจได้กี่ครั้งกันครับ
สำหรับผมหลังจากแยกทางกันกับคนรักของผมปลายปีที่แล้ว
ชีวิตผมก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
กันยายน
หลังจากที่ผมพบความจริงหลายอย่างในความสัมพันธ์
ที่สุดแสนยุ่งเหยิงและสับสน พร้อมกับตัวละครมากมายเหลือเกินที่เข้ามาเกี่ยวข้อง
ผมตัดสินใจที่จะยอมเป็นฝ่ายแพ้ แล้วถอยหลังออกมาจากความสัมพันธ์
จากวันนั้นชีวิตผมก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
ผมกลายเป็นคนอ่อนไหว ซึมเศร้า ปลีกตัวออกจากสังคม
ไม่กินไม่นอน ร้องไห้ ร่างกายซูปผอม ไร้เรี่ยวแรง
มองอะไรก็เห็นแต่หน้าเค้า เห็นแต่เรื่องราวที่เคยผ่านมาด้วยกัน
Side Effect จากการเป็นคนคลั่งรักโดยสมบูรณ์แบบแหละครับ
ตุลาคม
วันนึงหลังจากผมดำดิ่งลงไป สู่จุดที่ลึกที่สุดในจิตใจ
ผมก็คิดได้ ว่าผมไม่ได้ต้องการอยู่ในสภาพนี้เลย
ผมต้องการผมคนเดิมที่มีความสุขกับชีวิต แม้จะอยู่ตัวคนเดียวก็ตาม
ผมเข้าพบจิตแพทย์ บำบัดอาการโดยนักจิตวิทยา และใช้ยารักษาอาการ
รวมถึงทางเลือกต่างๆที่ใครก็ตามแนะนำ ผมทำทุกอย่าง
จนสุดท้ายก็ดีขึ้นในระยะเวลาอันรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน
อาการทุกอย่างก็เริ่มจะบรรเทาลง จนเกือบเข้าสู่ปกติ
พฤศจิกายน
ผมพบหนทางใหม่ในการดึงตัวเองออกมาจากปัญหา
คือการฝึกสติ และสมาธิ ให้ร่างกายและจิตใจได้พักด้วยความสงบ
เป็นทางเลือกที่ดีครับ ผมเริ่มกลับมามีชีวิตที่ปกติมากขึ้น
เริ่มทดลองกลับไปเข้าสังคม จากแรกๆที่ไปไหนไม่ได้เลย
อยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ แต่ผมกลับรู้สึกโดดเดี่ยว บางทีก็อึดอัด
ปั่นป่วนไปจนถึงสภาพร่างกาย กลายเป็นลำไส้แปรปรวนเพิ่มมาอีกโรค
กว่าผมจะพร้อมกลับมาเจอเพื่อนฝูงอีกครั้งใช้เวลานานมากเลยครับ
ธันวาคม
ระหว่างที่สถานการณ์ต่างๆในชีวิต เริ่มกลับมาดีขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ
ชีวิตและจิตใจที่แข็งแรงมากขึ้น เค้าก็กลับเข้ามาในชีวิตเช่นเดียวกันครับ
ถึงวันนี้ผมยังตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าเค้าจะโทรมาหาเราทำไม
และที่มากไปกว่านั้น เรารับโทรศัพท์เค้าทำไม
ค้นลึกลงไปข้างในใจของผม ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าผมยังคงรักเค้าอยู่สุดหัวใจ
เลยเป็นเหตุผลให้ทุกอย่างมันกลับมาเละเทะ ยิ่งกว่าเดิมในปีนี้
มกราคม
จะใช้คำว่าเปิดใจให้อีกครั้งมันก็คงไม่ถูก เพราะการกลับมาในครั้งนี้
เราขีดเส้นของความสัมพันธ์ไว้ในระดับนึง ให้เราไม่ถลำลึกลงไปเหมือนเดิม
อย่างน้อยจากประสบการณ์ครั้งก่อนก็เป็นบทเรียนที่ดีในการหากลไกป้องกันตัวเอง
เราคุยกันมากขึ้นครับ มีการไปมาหาสู่กันบ้าง แต่ก็เป็นไปในลักษณะเพื่อน
แม้ผมจะเคยออกปากถามลองใจอยู่หลายครั้ง ว่าอยากจะกลับมาคบกันรึเปล่า
การไม่ได้คำตอบอะไรที่ชัดเจน กลายเป็นสิ่งที่ชัดเจนที่สุดว่าคงไม่ไปไกลไปกว่านี้
กุมภาพันธ์
ยังคงอยู่ในความสัมพันธ์แบบ "กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง"
ผมถามเค้าอยู่ตลอดเวลา ว่ามีคุยกับใครอื่นรึเปล่า
เราจะได้รู้ตัว และรู้บทบาท สถานะว่าจะแสดงออกได้ในระดับไหน
ทุกครั้งก็จะได้รับคำตอบว่าไม่ตลอด ไม่รู้ทำไม
มีนาคม
ระหว่างเดือนนี้ผมได้ใช้เวลาทั้งหมด ถวายให้พระพุทธศาสนา
27 วัน ที่มีความสงบสุขที่สุดในรอบหลายปีมานี้
ไม่มีเรื่องอะไรทางโลกที่ต้องคิด ฝากตัวฝากใจไว้กับพระพุทธศาสนา
จนถึงวันที่ผมกลับมาใช้ชีวิตทางโลกอีกครั้ง
เมษายน
บุญหรือบาปไม่ทราบได้ แต่ผมอ่านเกมความสัมพันธ์ในครั้งนี้ได้อย่างกระจ่าง
และพบว่าที่ผ่านมาทั้งหมด ผมถูกหลอกใช้มาโดยตลอด
ผมถูกแสวงหาผลประโยชน์มาโดยตลอด การกลับมาครั้งที่สองของเค้าก็เช่นกัน
ผมถูกใช้ประโยชน์ถึงสองครั้ง ก่อนที่เค้าจะถีบหัวส่งผมเป็นครั้งที่สอง
แล้วก็ไปคบหากับคนอีกคน ซึ่งผมถามมาตลอด แต่ก็ปฏิเสธ
แม้ผมจะอ่านเกมออกตั้งแต่แรก แต่ก็ยังอดเสียใจไม่ได้อยู่ดี
ปัจจุบันคือตัดเค้าออกไปจากชีวิตเป็นครั้งที่สอง
ตัดทุกช่องทางการติดต่อ ไม่ต้องพบต้องเจอ ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวกัน
แต่ชีวิตผมกลับว่างเปล่ากว่าครั้งแรกที่ถอยออกมาอีก
รู้สึกว่างเปล่า เหงา เศร้าบ้างบางครั้ง ต่างกันแค่ครั้งนี้ไม่มีน้ำตาซักหยด
ซึ่งผมหวังว่ามันจะไหลออกมาซักวัน ให้ใจที่มันเหนื่อยแสนเหนื่อย ได้ผ่อนคลายลงบ้าง
ได้แต่หวังว่าสิ่งต่างๆที่เค้าทำกับผมซึ่งไม่สามารถลงรายละเอียดได้ทั้งหมด
จะเป็นกรรมตามย้อนกลับไปสนองเค้าในซักวัน
และถึงแม้ผมจะเปิดใจ และรับคนใหม่เข้ามาในชีวิต
ก็ยังไม่สามารถลืมเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นทั้งหมดตลอดเกือบหนึ่งปีนี้ได้
อีกเช่นกันผมหวังว่ามันจะไม่มาทำลายความสัมพันธ์ครั้งใหม่ของผม
และก็จะไม่ถูกหลอกซ้ำๆเหมือนที่เป็นอยู่